Doświad­cze­nia z alfa-amanityną i fal­lo­idyną (znaj­dują się w mucho­mo­rze sro­mot­ni­ko­wym i są jed­nymi z naj­sil­niej­szych tok­syn dla wątroby) wyka­zały, że syli­ma­ryna potrafi ochro­nić i zre­ge­ne­ro­wać wątrobę przed ich nisz­czy­ciel­skim wpływem.

O tym, że Ostro­pest jest sku­teczny, naukow­ców prze­ko­nało także to, że ura­to­wał przed śmier­cią wielu ludzi, któ­rzy zatruli się mucho­mo­rami. W 1981 roku nie­miecki nauko­wiec Vogel z uni­wer­sy­tetu w Mona­chium prze­pro­wa­dził doświad­cze­nie z udzia­łem pacjen­tów z Nie­miec, Austrii, Włoch, Szwaj­ca­rii i Fran­cji. Wszyst­kim oso­bom, w uzu­peł­nie­niu tera­pii kon­wen­cjo­nal­nej podano w zastrzy­kach aktywne sub­stan­cje z Ostro­pe­stu plamistego.

Dok­tor Vogel z zachwy­tem oce­niał efekty eks­pe­ry­men­tal­nej kura­cji jako zdu­mie­wa­jące i spek­ta­ku­larne. Wskaź­nik umie­ral­no­ści osób, które ule­gły zatru­ciu mucho­mo­rami, wynosi zwy­kle 30 do 40%. Ostro­pest pla­mi­sty zre­du­ko­wał liczbę ofiar do zera.

Żaden z pacjen­tów nie umarł, mimo, że ofiary zatru­cia naj­czę­ściej zaczy­nają być leczone dwa do trzech dni po spo­ży­ciu tru­ją­cych grzy­bów. Ozna­cza to, że Ostro­pest wpływa na cyr­ku­la­cję tru­cizn w komór­kach wątroby, chroni je przed dal­szymi uszko­dze­niami i rege­ne­ruje komórki już uszkodzone.